Τζώρτζογλου: «Ο χαρακτήρας της επανάστασης πρέπει να είναι ταξικός»

Σε μια σπάνια κατάθεση ψυχής που συγκίνησε πολλούς προέβη ο γνωστός ηθοποιός και ακτιβιστής Στράτος Τζώρτζογλου στην ημερίδα που διοργάνωσε το Derridahta την Πέμπτη 1 Μαρτίου με τίτλο «Δημοφιλής κουλτούρα και κοινωνική αναπαραγωγή» στην αίθουσα διαλέξεων ‘Καραθεοδωρη’. Ο κάθε άλλο παρά τυχαίος τίτλος της ομιλίας του Στράτου «Τι να κάνουμε αντήχησε το ομώνυμο βιβλίο του Λένιν στο οποίο ο τελευταίος το 1902, 15 χρόνια πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση είχε διαλέξει να απευθύνει τούτο το σημαντικό ερώτημα στους συντρόφους του. Στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία ο στρατευμένος Στράτος κατέθεσε κυριολεκτικά ένα «μανιφέστο» σχετικά με τις μεθόδους δράσης και πάλης της εργατικής τάξης, τις πρακτικές αυτόνομων κολεκτίβων – που όπως είπε είναι οι «τελευταίες κοιτίδες ζωής και αλήθειας», αλλά και φυσικά του ρόλου του καλλιτέχνη ως φορέα κοινωνικής αλλαγής και χειραφέτησης. Ο λόγος του καυστικός, συγκινητικός, αλλά και βαθιά πολιτικός.

Προς έκπληξη όλων ο Στράτος με το που ανέβηκε στο βήμα δήλωσε: «Στην καρδιά ήμουν πάντα αναρχικός, αλλά στη θεωρητική σκέψη κομμουνιστής, αν και όχι παραδοσιακός. Η σκέψη και η πορεία μου στο θέατρο έχει επηρεαστεί ριζικά από Μάρξιστές θεατρικούς συγγραφείς όπως ο Μπρέχτ, αλλά οι μικρο-αποφάσεις της  ζωής μου ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με όσα υποστήριζαν οι κλασσικοί του αναρχισμού. Δεν κατατάσσω τον εαυτό μου κάπου, είμαι πάνω απ’ όλα πρώτα άνθρωπος και ύστερα καλλιτέχνης».

Η ομιλία του πήρε ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα τροπή όταν αναφέρθηκε στις γυναίκες και στην υπερβατική του σχέση με το κυριότερο αίσθημα όλων, την αγάπη. Όπως είπε, «…η αγάπη και μόνο η αγάπη είναι το απόλυτο όχημα απελευθέρωσης, χειραφέτησης και ανατροπής». Κατά τον ίδιο το ετερογενές και πολυδιασπασμένο επαναστατικό υποκείμενο σήμερα οφείλει πρώτα απ’ όλα να «εξασκήσει την αγάπη», η οποία άλλωστε είναι και η μόνη ανιδιοτελής ‘πρακτική ζωής’ αφού «προσφέρει κάτι χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα». Όπως εξομολογήθηκε, με αυτόν ακριβώς τον τρόπο αγάπησε και αγαπήθηκε ο ίδιος.

Ενώ η άμεση δημοκρατία είναι κατά πολλούς μια ουτοπία, μια άπιαστη χίμαιρα που όσο την πλησιάζεις αυτή απομακρύνεται, για αυτόν «αν οι εμμενείς δυνατότητες του ανθρώπινου είδους εξελιχτούν στη βάση της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και της συνδιαμόρφωσης είναι ικανές να εικονίσουν μια κοινωνία χωρίς ιεραρχίες και τάξεις, μια κοινωνία όπου όλοι θα αποφασίζουν για όλους». Υποστήριξε πειστικά πως κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματοποιήσιμο αν η εργατική τάξη, ή καλύτερα το ‘πλήθος’, «κατακλυστεί από την επιθυμία, το πάθος της δημοκρατίας, αν έχει κυριολεκτικά εμποτιστεί από τη δύναμη της ‘πολιτικής’ αγάπης. Η πολιτική της αγάπης είναι η  μόνη πραγματική επαναστατική πράξη σήμερα.» Εμείς θα προσθέταμε: «Join the revolution. Fall in love!» Ο Στράτος όμως μας πρόλαβε και όπως εύστοχα  επισήμανε, η επανάσταση πρέπει πάνω απ’ όλα να έχει «βαθιά ταξικό χαρακτήρα» μιας που κατά το κλασσικό ρητό του Μάρξ, είναι πρώτα απ όλα «οι καταπιεσμένοι που δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις αλυσίδες τους».

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε και στην τελευταία διαδρομή της ομιλίας του, την τέχνη, αυτή που πιστά υπηρέτησε τα τελευταία σαράντα χρόνια, «την τέχνη ως ένα άλλο ‘είναι’, ως μια άλλη προοπτική ύπαρξης». Όπως είναι γνωστό συνεργάστηκε με μεγάλους σκηνοθέτες που του μάθαιναν πάντα να ανακαλύπτει, όπως συγκινημένος είπε, «αυτό που ο Χέγκελ καλεί ‘αληθινή αφετηρία της γνώσης’, που είναι άλλωστε ίδιο με αυτό που ο Χάιντεγκερ κάποτε ονόμασε τη ‘μυθική διάσταση του Ντασέιν’».  Ο μόνος τρόπος να δημιουργήσει ρωγμές στον κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας ο καλλιτέχνης σήμερα, είναι να αντιληφθεί τον εαυτό του ως παραγωγό -με την Μαρξιστική έννοια- αυτής της ‘μυθικής διάστασης’, αυτής της μη-εργαλειακής και μη-αναγώγιμης σφαίρας της ανθρώπινης εμπειρίας. Και συμπλήρωσε: «κάτι τέτοιο προσπάθησα να κάνω πριν κάποια χρόνια με το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ και δεν είναι τυχαίο πως μου ζήτησαν να το ξαναανεβάσω για το Occupy Wall Street. Το κίνημα ‘Occupy‘ είναι άλλωστε το μόνο πράγμα που μας επιτρέπει ακόμα να ονειρευόμαστε.»

Σε  μια ερώτηση-τοποθέτηση ένας ηλικιωμένος κύριος τον αποκάλεσε «σύγχρονο Λουνατσάρσκι» και είναι μάλλον αλήθεια πως κάπως έτσι πρέπει να χαράχτηκε εκείνη τη βραδιά στις καρδιές όλων.

Advertisements

One Comment on “Τζώρτζογλου: «Ο χαρακτήρας της επανάστασης πρέπει να είναι ταξικός»”

  1. Ο/Η g0rg0g0L λέει:

    Το Χάιντεγκερ πρέπει να τον μελέτησε στα γερμανικά, δεν εξηγείται αλλιώς το Ντασέιν


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s