Κουτσούμπας: «Να εγκαταλείψουμε τα σώματά μας στα λασπόνερα της ηδονής»

Παρασκευή 10 Οκτώβρη σήμερα, και είναι από αυτές τις σπάνιες, ιδιόρρυθμες, θα έλεγε κανείς, μέρες που ψύχη και σώμα αρνούνται πεισματικά να ξεκολλήσουν από τα παρελθοντικά πεπραγμένα, τα ιδιαίτερα πεπραγμένα τούτα που μπορεί να συμβαίνουν μια στο τόσο, αλλά έχουν τη μοναδική αυτή ικανότητα να κλονίζουν, ή ακόμη και να διαβρώνουν, προηγουμένως ακλόνητες πεποιθήσεις και στάσεις ζωής. Συγκεκριμένα, η παρουσία μας βρίσκεται ακόμα προσκολλημένη στα αποφασιστικής σημασίας γεγονότα που ξετυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια μας δύο μέρες πριν, την περασμένη μόλις Τετάρτη, στο πολιτιστικό κέντρο ‘Ρώνης Στάβλας’ του νομού Μαγνησίας. Τότε λοιπόν, είχαμε την απεριόριστη τιμή να φιλοξενήσουμε σε διοργάνωση της κολεκτίβας τον άνθρωπο που, όπως σωστά ειπώθηκε, έχει προκαλέσει ανεπανάληπτη ανακατωσούρα στην ήδη ανεμοδαρμένη πολιτική πραγματικότητα της χώρας, τρέποντας σε φυγή καθεστηκυίες ισορροπίες, γεννώντας αμέτρητες προσδοκίες για μια πιο ισότιμη, αλλά και παλαβή, ή καλύτερα, ‘εξαντρίκ’, Ελλάδα. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο «αγαθοεργής κύριος της διπλανής πόρτας», ο «καβαλάρης του ουρανού», ή κατά πολλούς ο «Κένταυρος του Νότου», έδωσε στα πλαίσια του εργαστηρίου ‘Σώματα στην Πυρά’ μια ομιλία που είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα ταράξει συθέμελα, όχι μόνο τον εγχώριο λόγο πολιτικής θεωρίας, αλλά και αυτό που παραδοσιακά νοούταν ως παγιωμένη σχέση μεταξύ ενός μάλλον δύσκαμπτου κομμουνιστικού κόμματος και των αναδυόμενων μορφών ριζοσπαστικής έκφρασης.

Ο κύριος Κουτσούμπας, ο «Δημήτρης μας», όπως οικεία ονοματίστηκε από κάποιους μετά το πέρας της εκδήλωσης, εξέφρασε μια σειρά θέσεων που φανερά απέκλιναν από τις παραδοσιακές θέσεις του κόμματος, ενώ σε στιγμές φάνηκαν να αρνούνται και το ίδιο το ‘κόμμα’ ως απαρέγκλιτο φορέα της ανατρεπτικής δράσης σήμερα. Όπως αρχικά υποστήριξε, αιφνιδιάζοντας κάπως το ακροατήριο, «αυτό που οι θεωρητικοί της κομμουνιστικοποίησης ονομάζουν ‘προγραμματισμό’, δηλαδή μια σειρά προγραμματικών θέσεων σχετικά με το τι θα πρέπει να συμβεί ώστε να φτάσουμε σε μια επαναστατική κοινωνία, έχει πλέον δείξει τα ιστορικά όριά του». Το ‘κόμμα’, και το κάθε κόμμα, «θα πρέπει να παραγκωνίσει παραδοσιακές σταθερές», και να επικεντρωθεί, κατά τον ίδιο, στην «ανατροπή της ίδιας της ταυτότητάς του ως ‘κόμμα’, προεικόνιζοντας, αλλά πάντα ‘αρνητικά’, τις όποιες μετα-επαναστατικές σχέσεις». Mε αυτήν την τελευταία του φράση o κυρ Δημήτρης έδειξε να παίρνει αποστάσεις από ομάδες όπως το Invisible Committee και να ακολουθεί «γραμμή Endnotes», όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν κάποιοι στο διάλλειμα, κάτι το οποίο σίγουρα αποτελεί είδηση στους κόλπους του, δημοφιλούς πλέον, ρεύματος της κομμουνιστικοποίησης.

Αλλά ο κύριος γενικός γραμματέας, ευτυχώς για μας, δεν έμεινε εκεί. Δείχνοντας τη βαθιά προσήλωσή του στις ριζοσπαστικές θεωρητικές αναζητήσεις σε διεθνές επίπεδο, σχολίασε το πολυσυζητημένο ‘Επιταχυντικό Μανιφέστο’ των Alex Williams και Nick Srnicek, τονίζοντας πως «ενώ σωστά ο λόγος τους καταφέρεται αρνητικά στις ψευτο-φαντασιώσεις αμεσοδημοκρατίας και ‘υγιούς κοινότητας’ ως τα πραγματικά αντίδοτα στον καπιταλισμό, οι ίδιοι δείχνουν να αναμασούν μια θεωρία Γκραμσιανής ηγεμονίας που όχι μόνο αυτό-επιβεβαιώνει τους εκφέροντες της ως τους ‘πραγματικούς ριζοσπάστες’, αλλά και μοιάζει προσκολλημένη σε έναν τεχνολογικό ντετερμινισμό, όπου, δυστυχώς, τα i-phone και το Facebook, εν τέλει και εκ των πραγμάτων, βαφτίζονται ως οι ακρογωνιαίοι λίθοι των σύγχρονων επαναστατικών αρμολογημάτων».

Ο ίδιος αντέτεινε στην «απλοϊκή πίστη στην τεχνολογική πρόοδο που το ‘Επιταχυντικό Μανιφέστο’ προκρίνει», την έννοια της ‘αποτυχίας’ ως «καταστατικού στοιχείου οποιασδήποτε αντικαπιταλιστικής άρθρωσης σήμερα», και μάλιστα, όχι όποιας και όποιας αποτυχίας, αλλά της queer αντίληψης της αποτυχίας. Αντλώντας εμφανώς από το σημαντικό έργο ‘The Queer Art of Failure’ του/ της σημαντικού/ής Αμερικανού/ίδας συγγραφέα Jack/Judith Halberstam (το μπέρδεμα με τις προσωπικές αντωνυμίες/ γένη γρήγορα ξεπεράστηκε, αφού ο κύριος Δημήτρης τόνισε πως, «παρά τις αντιρρήσεις πολλών φίλων και μελών του κόμματος, εγώ θα επιμένω να τον αποκαλώ Jack»), ο ηγέτης του κομμουνιστικού κόμματος διακήρυξε πως «αυτό που οι καπιταλιστές βαφτίζουν ‘επιτυχία’ ή ‘αποτυχία’ βασίζεται σε μια υπολογιστική ετεροκανονικότητα που όχι μόνο συμπυκνώνει τη λειτουργία του οικονομικιστικού-πατριαρχικού τρόπου σκέψης, αλλά και επικαιροποιεί ιεραρχίες πρόσληψης των σωμάτων, δημιουργώντας τους ‘καλούς’ και τους ‘κακούς’, τους ‘επιθυμητούς’ και ‘ανεπιθύμητους’, με κριτήρια που είναι φανερά εχθρικά στα ηδυπαθή ξεφαντώματα της σάρκας, βλέπωντας μάλιστα την τελευταία ωφελιμιστικά, ως ενέργεια παραγωγής ή αναπαραγωγής της δήθεν ‘προόδου’ των ανθρώπινων κοινωνιών». Αυτές οι ιεραρχίες, υποστήριξε ο Κουτσούμπας, ακολουθώντας τον Halberstam, μας λένε πως «είναι αποτυχία να εγκαταλείπουμε τα σώματά μας στα λασπόνερα της ηδονής, σε αυτά τα λασπόνερα όπου η φετιχιστική ενεργοποίηση των ορέξεών μας δύναται αποτελεσματικά να εξουδετερώνει το δίπολο ‘αποτυχία-επιτυχία’, αλλά και τα εντελώς αυθαίρετα θεμέλια πάνω στα οποία αυτό το δίπολο βασίζεται». Αντίθετα, για μας σήμερα, το «σώμα θα πρέπει να διοχετεύεται διαρκώς σε μια ‘drone-μέθεξη’, μια αλλοπρόσαλλη, on-going και ποτέ-φιξαρισμένη-συναισθηματικότητα, κατά την οποία η κάθε σπιθαμή του κορμιού θα μπορεί να παρασύρεται σε μια παραλυτική συνδιαλλαγή με τα σώματα άλλων αντικειμένων, είτε οργανικών είτε ανόργανων, μια συνδιαλλαγή που θα πλέει χαρούμενα και αγκαλιά με τη θηριώδη ύπαρξή μας, αντί να την καταδικάζει σε ένα-κάποιο υποτιθέμενο αντι-Διαφωτιστικό έρεβος».

Με αυτά τα λόγια πάντως, και κάπως απρόσμενα είναι η αλήθεια, ο κύριος Κουτσούμπας έκλεισε την ομιλία του, η οποία και έδειξε να σηματοδοτεί μια νέα αρχή του ‘κόμματος’, μία αρχή στην οποία η πλαστότητα της σάρκας συνομιλεί αυθάδικα και ευθαρσώς με τη διαδικαστική περιπέτεια ανακάλυψης καινούργιων μορφών ύπαρξης, μορφών που δεν προεικονίζουν επισφραγιστικά τα μελλούμενα, αλλά περισσότερο αναιρούν το παρόν ‘καταδεικνύοντας’ τα επαναστατικά μας όρια. Και που ενώ τα καταδεικνύουν ταυτόχρονα τα ανατρέπουν· και που ενώ τα ανατρέπουν ταυτόχρονα εγκαθιδρύουν μια φαντασματική αντικανονικότητα, η οποία περήφανα και ξετσίπωτα ξεσαλώνει πλάι στις απολαύσεις που επίκεινται.

Advertisements


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s