Κουτσούμπας: «Να εγκαταλείψουμε τα σώματά μας στα λασπόνερα της ηδονής»

Παρασκευή 10 Οκτώβρη σήμερα, και είναι από αυτές τις σπάνιες, ιδιόρρυθμες, θα έλεγε κανείς, μέρες που ψύχη και σώμα αρνούνται πεισματικά να ξεκολλήσουν από τα παρελθοντικά πεπραγμένα, τα ιδιαίτερα πεπραγμένα τούτα που μπορεί να συμβαίνουν μια στο τόσο, αλλά έχουν τη μοναδική αυτή ικανότητα να κλονίζουν, ή ακόμη και να διαβρώνουν, προηγουμένως ακλόνητες πεποιθήσεις και στάσεις ζωής. Συγκεκριμένα, η παρουσία μας βρίσκεται ακόμα προσκολλημένη στα αποφασιστικής σημασίας γεγονότα που ξετυλίχτηκαν μπροστά στα μάτια μας δύο μέρες πριν, την περασμένη μόλις Τετάρτη, στο πολιτιστικό κέντρο ‘Ρώνης Στάβλας’ του νομού Μαγνησίας. Τότε λοιπόν, είχαμε την απεριόριστη τιμή να φιλοξενήσουμε σε διοργάνωση της κολεκτίβας τον άνθρωπο που, όπως σωστά ειπώθηκε, έχει προκαλέσει ανεπανάληπτη ανακατωσούρα στην ήδη ανεμοδαρμένη πολιτική πραγματικότητα της χώρας, τρέποντας σε φυγή καθεστηκυίες ισορροπίες, γεννώντας αμέτρητες προσδοκίες για μια πιο ισότιμη, αλλά και παλαβή, ή καλύτερα, ‘εξαντρίκ’, Ελλάδα. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο «αγαθοεργής κύριος της διπλανής πόρτας», ο «καβαλάρης του ουρανού», ή κατά πολλούς ο «Κένταυρος του Νότου», έδωσε στα πλαίσια του εργαστηρίου ‘Σώματα στην Πυρά’ μια ομιλία που είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο πως θα ταράξει συθέμελα, όχι μόνο τον εγχώριο λόγο πολιτικής θεωρίας, αλλά και αυτό που παραδοσιακά νοούταν ως παγιωμένη σχέση μεταξύ ενός μάλλον δύσκαμπτου κομμουνιστικού κόμματος και των αναδυόμενων μορφών ριζοσπαστικής έκφρασης.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Ψαριανός: «Τα ιδρωμένα κορμιά των ποδοσφαιριστών πυρπολούν την τεχνοκρατικοποίηση των ζωών μας»

Για καλή μας τύχη, ο Γρηγόρης Ψαριανός, ο άνθρωπος που όπως εύστοχα ειπώθηκε από κάποιον «φοράει σε όλες του τις εμφανίσεις το ίδιο αμάνικο μπουφάν με τις πολλές τσέπες«, έκανε μια σύντομη εισήγηση την περασμένη Κυριακή στο πλαίσιο του εργαστηρίου, ‘Το θέαμα ως  προσαρμοσμένη κατανάλωση: Φάσεις και αντιφάσεις του γνωσιακού καπιταλισμού’. Η ομιλία του όχι μόνο αποτέλεσε ανάπαυλα πνευματικής έκστασης απέναντι στη μονοτονία της γκρίνιας, αλλά προσέφερε θεωρητικά εργαλεία κατανόησης των νέων μορφών καπιταλιστικής συσσώρευσης και της ψηφιακής – πλέον- μετά-μαζικής, λειτουργίας του θεάματος. Η γνωστή ‘ελευθεριακή’ ιδιοσυγκρασία του Γρηγόρη, καθώς και η ιδιότητά του  να επιτελεί την περσόνα του ‘τρελου’, του ‘ασυμβίβαστου’, και γενικά του ριζικά αντισυστημικού, έπνευσε ένα γλυκό, μα και αιχμηρό αέρα ‘αλλότητας’ στην αίθουσα του Μεγάρου «Νίκος Γκάτσος».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ράμφος: «Η ‘παράνοιά’ μας έμπνευση για το παγκόσμιο προλεταριάτο»

Μετά από σύντομη απουσία η κολλεκτίβα Derridahta είχε τη μεγάλη τιμή να φιλοξενήσει πριν από μερικές ημέρες σε ημερίδα που διοργάνωσε με τίτλο «Παγκόσμιο Προλεταριάτο και τα Όρια της Εθνικής Ταυτότητας«, τον μεγαλύτερο ίσως σύγχρονο στοχαστή και φιλόσοφο κύριο Στέλιο Ράμφο.  Το πρόσφατο βιβλίο του «Η Λογική της Παράνοιας» πούλησε πολλές χιλιάδες αντίτυπα μετατρέποντάς τον, όπως άλλωστε τόνισε πρόσφατα ένας σχολιαστής, σε «ηρωική ναυαρχίδα» του σημερινού εξεγερμένου παγκόσμιου προλεταριάτου που έχει ως αιχμή του δόρατος τη σθεναρή ελληνική αντίσταση ενάντια στις πολιτικές λιτότητας. Στο πολυδιαβασμένο του βιβλίο ο Ράμφος, εκτός των άλλων, τονίζει πως ο ‘Έλληνας’ σήμερα βρίσκεται σε μια κατάσταση παράνοιας, ζει σε ένα αιώνιο παρόν και διέπεται από έντονα φαινόμενα ανομίας και ανευθυνότητας, που έχουν ως πρακτικό αποτέλεσμα τη φοροδιαφυγή και την απατεωνιά.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Τζώρτζογλου: «Ο χαρακτήρας της επανάστασης πρέπει να είναι ταξικός»

Σε μια σπάνια κατάθεση ψυχής που συγκίνησε πολλούς προέβη ο γνωστός ηθοποιός και ακτιβιστής Στράτος Τζώρτζογλου στην ημερίδα που διοργάνωσε το Derridahta την Πέμπτη 1 Μαρτίου με τίτλο «Δημοφιλής κουλτούρα και κοινωνική αναπαραγωγή» στην αίθουσα διαλέξεων ‘Καραθεοδωρη’. Ο κάθε άλλο παρά τυχαίος τίτλος της ομιλίας του Στράτου «Τι να κάνουμε;» αντήχησε το ομώνυμο βιβλίο του Λένιν στο οποίο ο τελευταίος το 1902, 15 χρόνια πριν από την Οκτωβριανή επανάσταση είχε διαλέξει να απευθύνει τούτο το σημαντικό ερώτημα στους συντρόφους του. Στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία ο στρατευμένος Στράτος κατέθεσε κυριολεκτικά ένα «μανιφέστο» σχετικά με τις μεθόδους δράσης και πάλης της εργατικής τάξης, τις πρακτικές αυτόνομων κολεκτίβων – που όπως είπε είναι οι «τελευταίες κοιτίδες ζωής και αλήθειας», αλλά και φυσικά του ρόλου του καλλιτέχνη ως φορέα κοινωνικής αλλαγής και χειραφέτησης. Ο λόγος του καυστικός, συγκινητικός, αλλά και βαθιά πολιτικός.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »